வரிக்கு வரி விளக்கம்:

• அழகிற்கு அழகனே: அழகிற்கெல்லாம் அழகாகத் திகழ்பவனே!
• ஆற்றங்கரை வாசனே: ஆற்றங்கரைகளில் கோயில் கொண்டு வீற்றிருப்பவனே! (பொதுவாக அய்யனார் கோயில்கள் நீர்நிலைகளின் அருகில் அமைந்திருக்கும்).
• இருள் போக்கும் மணிமகுடம் உடையவனே: பக்தர்களின் அறியாமை மற்றும் துன்பம் என்னும் இருளைப் போக்கும் ஒளிரும் மணிமுடியை (கிரீடத்தை) தலையில் அணிந்தவனே!
• ஈட்டியும் சாட்டையும், வாங்குப்பட்டையும்: கைகளில் ஈட்டி, சாட்டை மற்றும் ‘வாங்குப்பட்டை’ (வீரர்கள் அணியும் கச்சைப் பட்டை / ஆயுதம்) ஆகியவற்றை ஏந்திய வீரத் தோற்றம் கொண்டவனே!
• உளைப் பொலிந்த புரவியில் வருபவனே: கழுத்து மயிர் அடர்ந்து, அழகாகப் பொலிந்து விளங்கும் குதிரையின் (புரவி) மீது ஏறி வருபவனே!
• ஊர்வலம் நகர்வலம், பூரணி பொற்கலை: கிராமங்களையும் நகரங்களையும் வலம் வந்து காவல் காப்பவனே! தன் தேவிகளான பூரணி மற்றும் பொற்கலை தேவியருடன் வீற்றிருப்பவனே!
• என்றென்றும் கொடைச் சகிதம்: எப்போதும் கேட்கும் வரங்களை அள்ளிக் கொடுக்கும் வள்ளல் தன்மையோடு இருப்பவனே!
• ஏரிக்கரைச் சுற்றி வருபவனே: ஊரையும் ஏரிக்கரைகளையும் சுற்றி வந்து அக்கிராமத்தைக் காவல் காக்கும் எல்லைத் தெய்வமே!
• ஐயனே மெய்யனே ஒருவனே தலைவனே: எங்கள் ஐயனே (தலைவனே), உண்மைப் பொருளாக இருப்பவனே, ஒப்பற்ற ஒரே தலைவனே!
• ஓங்கார ரூபனே: ‘ஓம்’ என்னும் பிரணவ வடிவமாக விளங்குபவனே!
• ஔதா வினை தீர்ப்பானே: (‘ஔதா’ – துன்பம்/வறுமை/பாவம்) பக்தர்களின் பாவங்களையும் தீவினைகளையும் துன்பங்களையும் தீர்த்து வைப்பவனே!
• என் அய்யனாரப்பனே: என் தந்தையான அய்யனார் சுவாமியே!

சொல் விளக்கம்

• கார்முகில் – கறுத்த மேகம்
• ஞான்றிய – தொங்குகின்ற / சரிந்த
• பூங்குழல் – பூக்கள் சூடிய கூந்தல்
• நீள்துகில் – நீண்ட ஆடை
• அளிசூழ் – வண்டுகள் சூழ்ந்த
• வளி – தென்றல் காற்று

பாடலின் விளக்கம்:

“தென் அமுதில் குழைந்த சொல்வளமும், தேன் சுவையில் தெவிட்டாத தமிழும் அவள்.”

• • தமிழ்மொழி  அமுதம் போன்ற இனிமையானது. அந்த அமுதத்தில் குழைத்து உருவாக்கப்பட்ட சொல்வளம் (பழமொழிகள், இலக்கியங்கள்) நிறைந்தது.

  • தேன் போன்ற சுவையைக் கொண்டிருந்தாலும், அச்சுவையை எவ்வளவு பருகினாலும் சலிப்பை (தெவிட்டாத) ஏற்படுத்தாத தனித்தன்மை வாய்ந்தது தமிழ்.

  • சுருக்கமாக: அமுதம் போன்ற சொல்வளமும், தேன் சுவையைத் தரும் அலுக்காத இனிமையும் கொண்ட மொழி தமிழ்.

    “புகழ்பாடல் புலவர் மெய்பாடும், மணிலிழையில் தித்திக்கும் மொழியும் அவள்.”

    • புகழைப் பாடும் புலவர்கள் மனதாரப் போற்றிக் கொண்டாடும் உண்மைப் பொருளாக (மெய்பாடும்) இருப்பது தமிழ்.

    • மணிக் கற்களால் இழைக்கப்பட்டது போன்ற அழகிய, இனிமையான (தித்திக்கும்) ஒலி நயமும், கவிநயமும் கொண்டது தமிழ்.

    • சுருக்கமாக: புலவர்களால் போற்றப்படும் உண்மையான மொழியும், கேட்பதற்கு இனிமையான மொழியும் தமிழ்.

      “மங்கா மறை பொன்மேனி, என்றும் மொழிகளின் அரசி என் தமிழே அவள்.”

      • அழியாத (மங்கா) மறைபொருட்களையும், அறிவையும் (மறை) தன்னகத்தே பொன் போன்ற மேனியாய்க் (அழகு, மதிப்பு) கொண்டிருப்பது தமிழ்.

      • எக்காலத்திலும் (என்றும்) உலக மொழிகள் அனைத்திற்கும் அரசியாக (சிறந்த, தலைமை மொழி) விளங்கும் என் தமிழே அவள்.

      • சுருக்கமாக: அழியாத இலக்கியங்களையும், அறிவையும் பொன் போல் கொண்ட, உலக மொழிகளின் அரசி என் தாய்மொழியாகிய தமிழே ஆவாள்.

மொத்தத்தில், இப்பாடல் தமிழின் இனிமை, வளமை, தொன்மை, அழகு மற்றும் அதன் உயர்ந்த நிலையை (அரசி) வெளிப்படுத்திப் போற்றுகிறது.

விளக்கம்

முதல் பகுதிகள் – வானம், மழை மற்றும் விதி

“மதியோடு உலாவரும் மதிகெட்ட வான்முகிலே!”
நட்சத்திரங்களும், மதி (சந்திரன்) கூட தோன்றும், ஆனால் மழை தராத வானம்!

“விதியோடு விளையாட நூலோர் மெய் விதிமாற்றி”
இறைவனால் கட்டப்பட்ட விதியை மாற்றிவிடும் போல செய்கிறாய் – எங்கள் விதியுடன் விளையாடுகிறாய்.

“காலத்தே பெய்யாமல் பொய்த்தெங்கள் வருமை நோய்க்”
நேரத்தில் பெய்ய வேண்டிய மழை பெய்யாமல் எங்களை வாட்டுகிறாய்.

இரண்டாம் பகுதி – அரசியல் வாக்குறுதிகள்

“பார்வேந்தன் பாரிக்கு நேர்மாரி என்றஅவன்”
பேர்கெடவே வாரிவளம் மாறியது, ஏன் கார்முகிலே?”
அரசர் மக்கள் நலனுக்காக நேர்மாரி (நேர்மையான மழை) தருவேன் என்றார். ஆனால் அந்த நம்பிக்கை வீணாயிற்று.

மூன்றாம் பகுதி – இயற்கை விலகும் கோளாறு

“தூரேடுத்துப் பார்த்தபின்பும் ஒருசொட்டுத் தூறும்தன்
நீர்கிடைக்க வில்லையென நீருகுப்பார்…”
அழுத்தமாக பரிசோதனையும் செய்தோம், ஆனால் ஒரு சொட்டு மழையும் கிடைக்கவில்லை.

நான்காம் பகுதி – விவசாயியின் துயரம்

“வாடும் பயிர் காணுகையில் எங்கள் உயிர் வாடுதம்மா!”
பயிர்கள் வாடும் போது, விவசாயிகளின் உயிரும் வாடுகிறது.

“மாய்கின்றார் நின்கருணை மழைபோழிவ தெக்காலம்?”
மழையை இறைவனின் கருணையாகக் கருதுகிறோம் – அந்த கருணை எப்போது கிடைக்கும்?

இறுதி – தண்ணீர் இல்லாமையின் கொடுமை

“இட்டபயிர் பட்டிருக்க இடுங்காடு இடுகாடாம்”
நாம் நம்பிய பயிர்தான் இப்போது ஒரு காட்டு இடமாகி இறந்த பயிர்க்களமாக மாறிவிட்டது.

“கொட்டிவிட்டுப் போனலேன் குறைந்தாபோய் விடுவாய் சொல்?”
மழையை கொட்டிவிட்டு போகாதாயின், குறைந்த அளவாவது கொடுத்து விட்டு போய்விடு!